Saturday, October 08, 2016

Army’s surgical strikes did more than save India’s izzat

The terrorist killing of sleeping soldiers at Uri on September 18 revolted me. It reminded me of Ashvatthama’s night-time massacre of the sleeping Pandava armies, which turned the mood of the Mahabharata from heroic triumphalism to dark, stoic resignation. Soldiers are ready to give their lives in battle but they don’t expect to die while asleep in peacetime. For ten days I felt uneasy and angry. On September 29, India retaliated with surgical strikes against terrorist camps across the border in Pakistan-occupied Kashmir. With that I calmed down, feeling somehow that justice had been done and the nation’s honour had been restored. I am now convinced that India’s national interest was also furthered by the surgical strikes.

As I think back to my feelings during those intervening ten days, I realize that I was wrong in being guided by emotions of revenge, honour, and ‘justice’. Revenge is a sort of wild justice that runs in the human heart. If a good person suffers, then the bad one must suffer even more — this idea is embedded in our psyche. Consciously one denies it, proclaiming, ‘I’m not that sort of person.’ Yet unconsciously one applauds when a villain gets his due. We love happy endings in movies and novels for this reason. Revenge fulfils a legitimate human need, bringing profound moral equilibrium to our hearts.

But nations cannot afford to act like flawed human beings. Hence, political thinkers, beginning with Machiavelli, and strategists like Metternich in the 19th century, formulated theories of national interest. They argued that if nations were to act according to cold-blooded calculations of their own interest, adversaries could predict their reactions, and this would lead to a more stable, peaceful world. I learned this lesson as an undergraduate in college from Henry Kissinger, the keenest modern proponent of national interest theory.

Prime Minister Modi appears to act instinctively like a pupil of Machiavelli and Metternich. In an inspiring speech at Kozhikode, he presented a fine formulation of India’s national interest. He said that India’s interest lay in creating jobs, wiping out poverty and illiteracy. He told the people of Pakistan, “Let’s see who wins…who is able to defeat poverty and illiteracy first, Pakistan or India.” He offered a vision of the subcontinent as a developed, prosperous society. Considerations of national honour and izzat, he suggested, were against the national interest of both nations.

The September 29 surgical strikes have, indeed, furthered India’s national interest. They have smashed the conventional wisdom that crossing the line of control (LoC) would inevitably escalate into war, eventually a nuclear war. Pakistan has promoted this myth. India has bought it wholesale; hence, it becomes paralysed after each terrorist attack. Even after the terrible Mumbai attack in 2008, India responded only by cancelling talks, and this emboldened Pakistan to carry out more terror attacks. The surgical strikes across the LoC have given a different signal — there will be heavy costs to future terrorism.

By denying the surgical strikes, Pakistan, in effect, behaved rationally and de-escalated the conflict. If it had retaliated it would have led to a war.

India helped it by not making the videos public, letting the Pakistani public believe its government’s version, and reducing pressure on its leadership to escalate. This has broken a second myth — of an irrational Pakistani leadership itching for war. Modi’s other moves, prior to the surgical strikes — a rethink on the use of Indus waters, Most Favoured Nation trading status, and a Saarc without Pakistan — have all added to a sense of unease in a complacent Pakistan leadership. It has reinforced in Pakistani minds that they are dealing with a different India, which may not succumb to nuclear blackmail in the future.

This is not to say that Pakistan will not respond. It will and soon. But its response will be calibrated and rational — not mad escalation, as we once believed. Pakistan is a military state whose narrative of humiliation and hatred fuels its identity. It will always be tempted by bloodlust, revenge and national honour. India, however, must never stoop to its level. It must always choose national interest over national honour. This will not be easy because revenge and honour fulfil a legitimate human need, bringing profound moral equilibrium to our hearts. But India has no choice because it needs peace to fulfil its manifest destiny.

Sunday, September 25, 2016

Saved by the bill? Reform aims to fix India’s medical education

A fresh breeze is blowing in Delhi’s corridors and it could well turn into a squall. It is whooshing about, not in the ministries but in Niti Aayog, which has recently hired 50 professionals, educated at the world’s best universities. The first institution to experience the welcome showers will be medical colleges as part of an overhaul of the (MCI).
What is fresh, even revolutionary, in this reform is a new regulatory philosophy with a focus on outcomes — what the student is learning. The old thinking was fixated on inputs — student fees, teacher salaries, toilets — and neglected the quality of teaching and learning. If the reform succeeds, we shall have more and better-educated doctors. If this outcome-based approach infects the rest of India’s education, we shall indeed have a better-educated population.

The ills of medical education lie at the doors of a rotten MCI. It is synonymous with corruption and its former head has even spent time in jail. The MCI created an admission system based on illegal capitation fees; froze a teaching curriculum despite advances in medicine; created shortage of quality doctors, and devalued merit and ethics. The proposed bill tries to fix these ills. How well a student performs in a statutory national merit exam will now decide who gets into a college. What students learn will be measured in a common licentiate exit exam that will also decide the college’s ranking and its ability to attract students. Since rankings will be online, students and parents will be able to make an informed choice. Dodgy, poorly rated colleges will be forced to improve standards or face extinction. Passing the exit exam will be mandatory for a licence to practice and will be the entry ticket for post-graduate work.

Based on the world’s best practices, the draft bill does not want the state to micromanage student fees, teacher salaries, curriculum, and size of toilets. Instead, regulators will monitor and publicize how well the college performs in student learning. Once the transparent, merit-based admission system is in place, colleges will be freed from arbitrary controls on fees, salaries, and the expansion of seats. Up to 40% of the seats will be on full scholarship for poor but meritorious students. Freeing teacher salaries should attract ‘big name’ doctors to teaching, at least on a part-time basis. Freeing the curriculum will allow the best colleges to offer innovative courses.

The other problem is the supply of good colleges. Today 11 lakh students are chasing 55,000 seats in medical colleges. India is short by 30 lakh doctors. At the rate we are producing doctors, it will take 50 years to clear the backlog — a terrible, unacceptable sacrifice of two generations.

This unhappy state of affairs is the result of a socialist belief that only the state should provide education. Since the Indian state has never had enough money to do all that the socialists wanted, it has grudgingly accepted the entry of the private sector, but shackled it with the horrific controls of licence-permit-inspector raj. This has discouraged honest individuals from starting colleges but encouraged corrupt politicians to get into the act. Our attachment to state-run colleges is bizarre when private universities abroad are among the best in the world. By removing barriers to entry, the new bill expects a dramatic growth of quality medical colleges, which should, hopefully, solve the problem of the supply of doctors. In the end, I could find only two lacunae in the bill: (1) the lack of provision for village or barefoot doctors and (2) the absence of protection of patients against doctor malpractice.

Passing this new law will not be easy because doctors associated with the MCI are powerful and will fight any attempts to expand doctor supply. They will have the support of ageing socialists who still believe that only government should provide education.

Fortunately, there is rare unanimity in Parliament, judiciary and the executive for a drastic overhaul of MCI. The proposed bill, in fact, follows the spirit of the parliamentary standing committee’s recommendations. The bill itself is available for public consultation. If it succeeds in becoming law, its regulatory philosophy based on outcomes will create a potent precedent for regulating all types of education in India. This is exactly the sort of institutional reform that we had hoped for when Narendra Modi promised to usher in good governance and beat corruption.

Tuesday, August 23, 2016

जीएसटी का पारित होना असली राष्ट्रवाद

कुछ माह पहले मैं दिल्ली में एक आयोजन में गया था, जिसमें नफासत से वस्त्र पहने, वक्तृत्व में माहिर भारतीय और कुछ विदेशी मौजूद थे। वहां एक अलग से युवा ने प्रवेश किया। किसी ने पहचाना कि यह तो किसी हिंदी टेलीविजन से है। ऐसा लगा कि वह वहां ज्यादातर उपेक्षित ही रह गया, जब तक कि किसी ने उसे उकसा नहीं दिया। उसके बाद तो जेएनयू विवाद पर ऊंची आवाज में कर्कश बहस छिड़ गई। उसने हिंदू राष्ट्रवादी रुख का बहुत भावावेश के साथ बचाव किया, लेकिन उसे जल्दी ही शोर मचाकर चुप कर दिया गया। खुद को अपमानित महसूस कर वह जल्दी ही वहां से चला गया। उसके जाते ही ‘धर्मनिरपेक्ष-उदारवादियों’ ने राहत महसूस की, लेकिन इससे पहले उन्होंने ‘सनकी विचारों’ वाले ‘निम्नस्तरीय’ उस व्यक्ति पर जमकर गुस्सा उतारा।

मैं उसकी राष्ट्रवाद संबंधी दलीलों से सहमत नहीं था, लेकिन अपना दृष्टिकोण रखने के उसके अधिकार का मैंने पूरा बचाव किया। उसके साथ जो हुआ वह मुझे अच्छा नहीं लगा। बेशक, अल्पसंख्यकों के प्रति वह संकुचित मानसिकता, कट्‌टरपंथ दिखा रखा था, लेकिन वह भी तो सारी कमजोरियों के साथ एक मानव था। उसे उतनी अच्छी शिक्षा नहीं मिली। उसकी कमजोर अंग्रेजी ने सामाजिक स्तर पर उसकी स्थिति नाजुक बना दी थी। उसे सहानुभूति की बजाय खुद को महत्वपूर्ण समझने वाले उदारवादियों की ओर से दंभपूर्ण तिरस्कार िमला। यह वर्ग, पहचान की विविधता को तो प्रोत्साहित करता है, लेकिन विचारों की विविधता के प्रति असहिष्णु है।

पिछले दो वर्षों में यह दुखद विभाजन बढ़ा है, जिसकी अपेक्षा हमने प्रधानमंत्री मोदी के ‘सबका साथ, सबका विकास’ के नारे के साथ चुने जाने के बाद नहीं की थी। मैं उदारवादी हूं और हिंदू राष्ट्रवादियों के मुस्लिम विरोधी पूर्वग्रहों से इत्तेफाक नहीं रखता। मैं गोमांस नहीं खाता, लेकिन किसी के खाने के अधिकार का पूरा बचाव करूंगा। दादरी में हिंसा से मैं व्यथित था और प्रधानमंत्री के देरी से प्रतिक्रिया देने पर विचलित हुआ। स्वामी आदित्यनाथ द्वारा अखलाक के परिवार को गोहत्या के आरोप में गिरफ्तार करने की अजीब मांग ने तो मुझे रोष से भर दिया। गुजरात में दलितों के खिलाफ गोरक्षकों की हिंसा की मैंने निंदा की। इस सबके बावजूद मेरे साथी उदारवादियों के अहंकार ने भी मुझे दुखी कर दिया। सहिष्णुता के नाम पर उन्होंने उन लोगों के साथ उतनी ही असहिष्णुता दिखाई, जिनके विचार उनसे भिन्न हैं। शायद यही वजह है कि उदारवाद देश में बढ़ नहीं रहा है।

हम धर्मनिरपेक्ष उदारवादी समान एलीट स्कूलों व यूनिवर्सिटी में जाते हैं, जहां पढ़ाने वाले उदारवादी और वामपंथी रुझान वाले होते हैं। किसी हिंदू राष्ट्रवादी के लिए एलीट कॉलेज में छात्र या शिक्षक के रूप में प्रवेश पाना कठिन ही होता है। संभव है कमजोर अंग्रेजी इसकी वजह हो, लेकिन इसमें संदेह नहीं कि उदारवादी एकाधिकार के लिए पक्षपात तो है (अजीब है कि आरक्षण के कारण दलित या ओबीसी के लिए एलीट रैंक में प्रवेश पाना तुलनात्मक रूप से आसान है)। यदि आप भी मेरी तरह मानते हैं कि हिंदुत्व विचारधारा सैद्धांतिक रूप से गलत जमीन पर टिकी है, तो हमें इसके समर्थकों को शीर्ष विश्वविद्यालयों में जाकर बहस में भाग लेने के लिए प्रोत्साहित करना चाहिए। केवल इसी तरह भारत में वास्तविक कंजर्वेटिव बुद्धिजीवी पैदा होंगे, जिनकी दलीलें पुराणों से ली गई टेक्नोलॉजी फेंटसी की बजाय पुष्ट किए जा सकने वाले तथ्यों पर आधारित होंगी। उन्हें विद्रुप बनाकर पेश करने और उनके साथ हावी होकर पेश आने से हम उनके विद्वेष को और मजबूत करते हैं और उन्हें हिंदुत्व में और गहरे झोंक देते हैं। नतीजे में उदारवादी विचारधारा छोटे कुलीन वर्ग तक ही सीमित रह जाती है।

धर्मनिरपेक्ष उदारवादियों का अहंकार न सिर्फ नैतिक रूप से गलत है, यह खराब चुनाव रणनीति भी है। यदि कांग्रेस या वाम दल मतदाता को उदारवादी विचारधारा में लाना चाहते हैं, तो टेलीविजन के परदे पर हर रात प्रवक्ताओं की ओर से तिरस्कारपूर्ण बातों से वे सफल नहीं होंगे। उदारवादी अपना घोष वाक्य याद रखें, ‘अापकी बात से मैं सहमत नहीं हूं, लेकिन जान देकर भी मैं इसे कहने के अापके अधिकार की रक्षा करूंगा।’ इसकी बजाय वे ‘आपकी बात से मैं असहमत हूं इसलिए चुप बैठो, मूर्ख।’ जैसा व्यवहार करते हैं, जो लोगों को दूर करता है। उदारवादी आदर्श इतना कीमती है कि इसे किसी राजनीतिक दल या अभिमानी बुद्धिजीवियों के भरोसे नहीं छोड़ा जा सकता। यह दक्षिण बनाम वाम का भी मामला नहीं है। सारे भारतीयों को उदारवादी और बहुलतावादी भारत के विचार को अपनाना चाहिए।

पिछले एक साल में बाहर दुनिया में भी असहिष्णुता बढ़ी है। यह राष्ट्रवाद से जुड़ी है और बहुत नुकसान कर रही है। यह लोगों को विदेशियों के खिलाफ कर रही है, आव्रजकों के लिए सीमा बंद करने की पक्षधर और मुक्त व्यापार के खिलाफ है। यह विश्व को शांत व समृद्ध बनाने वाली 70 साल की शानदार विरासत पर पानी फेरने पर तुली हैै। भारत में इस राष्ट्रवाद ने लोगों को अपनी भारतीयता की बजाय हिंदू, मुस्लिम और दलित पहचान के प्रति जागरूक बनाया है।

राष्ट्रवाद के कारण ब्रिटेन यूरोपीय संघ से बाहर हुआ, अमेरिका में डोनाल्ड ट्रम्प व समर्थक इसी वजह से विदेशियों व आव्रजकों के खिलाफ बोल रहे हैं। वे चीन को नौकरिया छीनने वाला बताकर उससे आयात रोकना चाहते हैं। हम प्राय: राष्ट्रवाद को सकारात्मक रूप में लेते हैं, लेकिन यह न भूलें कि इसने दुनिया को बहुत नुकसान पहुंचाया है। 19वीं सदी में इसके कारण यूरोपीय देशों ने एशिया व अफ्रीका के भारत जैसे देशों को गुलाम बनाया। 20वीं सदी में दो विश्वयुद्ध हुए। हिटलर गंदे राष्ट्रवाद का सबसे नाटकीय उदाहरण है। उसे अार्यों की श्रेष्ठता का मुगालता था और यहूदियों को निम्न मानकर उसने गैस चैम्बरों में 80 लाख यहूदियों की हत्या की।

यदि हम वाकई सहिष्णु, उदारवादी भारतीय समाज चाहते हैं तो हमें एक-दूसरे को समान समझना होगा- चाहे हम हिंदू, मुस्लिम या दलित क्यों न हों। एक अच्छा राष्ट्रवादी अपने देश की महानता बताने के लिए नारे नहीं लगाता, उसमें एक शांतिपूर्ण आत्म-विश्वास होता है। उसे देश की ताकत व कमजोरियों का पता होता है। भारतीय राष्ट्रवाद का सर्वश्रेष्ठ उदाहरण तो 2 अगस्त, बुधवार की ऐतिहासिक रात को नज़र आया जब सारे दलों ने असहमति परे रखकर भारतीय टैक्स इतिहास के सबसे बड़े सुधार के पक्ष में वोट दिया। यह ताकतवर व समृद्ध भारत बनाएगा और यह निर्धनतम भारतीय के लिए भी मददगार होगा।

Wednesday, August 17, 2016

રાષ્ટ્રવાદી અને દેશભક્ત અલગ હોઈ શકે?

હાલમાં આપણે ગર્વભેર સ્વતંત્રતા દિવસ મનાવ્યો. ભારતીય હોવું એટલે શું તે દર્શાવવાનો શ્રેષ્ઠ દિવસ છે પંદરમી ઓગસ્ટ. છેલ્લા એક વરસમાં ભારત સહિત દુનિયાભરમાં રાષ્ટ્રવાદનો ઉદય જોવા મળ્યો છે. નવા પ્રકારનો રાષ્ટ્રવાદ ભારે ખાનાખરાબી સર્જી રહ્યો છે. નવો રાષ્ટ્રવાદ લોકોને વિદેશીઓ પ્રત્યે તિરસ્કાર કરવા પ્રેરે છે, રાષ્ટ્રવાદ બહારના લોકો માટે સરહદોને તાળાબંધ કરવા માગે છે, તે મુક્ત વેપારનો પણ વિરોધ કરે છે. રાષ્ટ્રવાદ છેલ્લા 70 વર્ષના ઈતિહાસમાં વિશ્વએ મેળવેલા ઉત્તમ વારસાની અસરને ભૂંસી નાખવા માગે છે. વારસાએ વિશ્વને વધુ સમૃદ્ધ અને શાંત બનાવ્યું હતું. ભારતની વાત કરીએ તો રાષ્ટ્રવાદ લોકોને ભારતીય હોવા પ્રત્યે સભાન બનાવવાના બદલે તેમને હિંદુ, મુસ્લિમ કે દલિત તરીકેની ઓળખને વળગી રહેવા પ્રેરે છે.

સામાન્ય વાતચીતમાં આપણે મોટેભાગે બે શબ્દોને લઈને ગેરસમજ કરીએ છીએ. શબ્દો છે રાષ્ટ્રવાદ અને દેશભક્તિ. આપણે શબ્દોનો બેફામપણે ઉપયોગ કરીએ છીએ અને ઘણી વખત અયોગ્ય રીતે. આપણે ભૂલી જઈએ છીએ કે બન્ને શબ્દો પરસ્પર વિરુદ્ધ વિચારો વ્યક્ત કરે છે. 21મી સદીમાં ભારતીય હોવું એટલે શું તે સમજવું હશે તો આપણે બન્ને શબ્દો વચ્ચેનો ભેદ પારખવો પડશે. દેશભક્ત પોતાના દેશને ચાહે છે. દેશે મેળવેલી સિદ્ધિઓ તથા તેના ઈતિહાસ માટે તેને ગર્વ છે પણ તે પોતાના વિચારો અન્ય લોકો પર થોપતો નથી. ‘રાષ્ટ્રવાદી’ પણ પોતાના દેશને ચાહે છે પણ તે સત્તા અને પ્રતિષ્ઠાથી દોરવાયેલો હોય છે. તે માને છે કે એનો દેશ અન્ય લોકોના દેશ કરતાં મહાન છે. તેથી તે અન્ય દેશો કરતાં વધારે શક્તિશાળી હોવો જોઈએ. રાષ્ટ્રવાદી પોતાના વિચારો, માન્યતાઓ અન્ય પર થોપવાનો પ્રયાસ કરે છે.

મારો જન્મ સ્વતંત્રતાના થોડા સમય પહેલાં થયો હતો. અમે જે હવામાં ઉછર્યા તે દેશભક્તિની હવા હતી. હિટલર, સ્ટાલિન અને માઓ જેવા સરમુખત્યારોના પડછાયા હેઠળ 1947માં ભારતનો જન્મ થયો. એવા આપખુદો હતા જેઓ રાષ્ટ્રવાદનો ઉપદેશ આપતા અને રાષ્ટ્રવાદના નામે લોકોને ઉશ્કેરતા. બીજી તરફ ભારતનું ઘડતર મહાત્મા ગાંધી જેવા સંતના હાથે થયું. તેમણે આપણને સાચી દેશભક્તિ શીખવી. તેઓ આપણને ભારતીય બનાવવા માગતા હતા-હિંદુ કે મુસ્લિમ નહીં. જર્મનીમાં હિટલર, રશિયામાં સ્ટાલિન અને ચીનમાં માઓના રાષ્ટ્રવાદે લાખો લોકોનો જીવ લીધો હતો, જ્યારે મહાત્મા ગાંધીની દેશભક્તિએ લોહી રેડ્યા વિના દેશને આઝાદી અપાવી.

છેલ્લા એક વર્ષમાં બન્ને શબ્દોને લઈને સર્જાયેલી ગેરસમજના કારણે વિશ્વને વ્યાપક નુકસાન થયું છે. બ્રિટનમાં રાષ્ટ્રવાદીઓએ દેશભક્તિના નામે લોકોને દોરીને દેશને યુરોપિયન યુનિયનમાંથી બહાર કઢાવ્યો. રીતે અમેરિકાની પ્રમુખપદની ચૂંટણીમાં ડોનાલ્ડ ટ્રમ્પ તથા અન્ય ઉમેદવારોએ ચૂંટણી અભિયાન દરમ્યાન વિદેશીઓ સામે ઝેર ઓક્યું. ડોનાલ્ડ ટ્રમ્પે અન્ય દેશમાંથી આવતા વસાહતીઓ સામે પગલાં ભરવાનું અને ચીન જેવા દેશોમાંથી ચીજવસ્તુઓની આયાત રોકવાનું વચન આપ્યું. ટ્રમ્પનું માનવું છે કે ચીનમાંથી થતી આયાતોએ અમેરિકનોને બેકાર બનાવી દીધા છે.

ભારતમાં બે શબ્દોના લીધે થયેલી ગેરસમજના કારણે ફેબ્રુઆરીમાં જવાહરલાલ નેહરુ યુનિવર્સિટીમાં કન્હૈયા કુમારનો વિવાદ સર્જાયો હતો. તેના કારણે દેશદ્રોહની ચર્ચામાં પરસ્પર કિચડ ઉછાળવામાં આવ્યો હતો. કન્હૈયા પોતાને દેશભક્ત માનતો હતો, પણ રાષ્ટ્રવાદીઓ તેને દેશદ્રોહી ઠેરવવા મરણિયા બન્યા હતા, ભારતમાં દેશભક્તો અને રાષ્ટ્રવાદીઓ બન્ને સફળ થવા માગતા હતા પણ દેશભક્ત બધા ભારતીયોને સફળ જોવા ઈચ્છે છે જેમાં લઘુમતિ પણ સામેલ છે. રાષ્ટ્રવાદીઓની ચિંતા માત્ર દેશની સત્તા પૂરતી છે અને સામાજિક ન્યાય સાથે તેમને કોઈ નિસ્બત નથી. રાષ્ટ્રવાદી બીજી બધી બાબતો કરતાં પોતાના દેશને ઉપર માને છે. અને તેને એવો ખ્યાલ છે કે મારો દેશ ક્યારેય ખોટો હોઈ શકે નહીં. જ્યારે દેશભક્ત પોતાના દેશને ચાહે છે પણ તેની નિષ્ફળતાઓ પ્રત્યે આંગળી પણ ચીંધે છે. તે સામાજિક ન્યાય અને સમાનતાના મુદ્દે પોતાના દેશની ટીકા પણ કરે છે. જ્યારે રાષ્ટ્રવાદી પોતાના દેશની ટીકાને જરાય સહન કરી શકતો નથી, કારણ કે તે પોતાના દેશને સર્વાંગસંપૂર્ણ માને છે.

સામાન્યપણે આપણે સૌ રાષ્ટ્રવાદને હકારાત્મક બાબત માનીએ છીએ, પણ વિશ્વના ઈતિહાસમાં તેણે અત્યંત વિધ્વંસક ભૂમિકા ભજવી છે. 19મી સદીમાં યુરોપિયન રાષ્ટ્રવાદે એશિયા તથા આફ્રિકા (ભારત સહિત)ના દેશોને ગુલામ બનાવ્યા હતા તથા દેશોને યુરોપના ખંડિયા બનાવી દીધા. 20મી સદીનો રાષ્ટ્રવાદ બે વિશ્વયુદ્ધોમાં પરિણમ્યો હતો. હિટલરનું જર્મની વરવા રાષ્ટ્રવાદનું સૌથી નાટકીય ઉદાહરણ છે. હિટલર 1939થી 1945 વચ્ચે લડાયેલા બીજા વિશ્વયુદ્ધનું મુખ્ય કારણ હતો. તે વિશ્વવિજેતા બનવા માગતો હતો. હિટલર આર્ય કૂળની સર્વોપરિતામાં માનતો હતો. તેણે 90 લાખ યહુદીઓને ગેસ ચેમ્બરોમાં ભૂંજી દીધા હતા. કારણ કે તે એમને ઉતરતી કક્ષાના માનતો હતો.

ત્રીજી ઓગસ્ટે બુધવારની રાતે રાજ્યસભામાં ગુડ્ઝ એન્ડ સર્વિસ ટેક્સનો ખરડો પસાર થયો ત્યારે ભારતના દેશભક્તો અને રાષ્ટ્રવાદીઓ બન્ને ખુશખુશાલ હતા. રાષ્ટ્રવાદીઓ ખુશ હતા કારણે કે તેમનું માનવું હતું કે જીસએટી તેમના દેશને વધુ સમૃદ્ધ અને શક્તિશાળી બનાવશે. દેશભક્તો એટલા માટે રાજી હતા કારણ કે જીએસટી દેશના ગરીબમાં ગરીબ માણસને મદદરૂપ બનશે. રાષ્ટ્રવાદી ગર્વભેર દેશની મહાનતાના નારા પોકારે છે, જ્યારે દેશભક્ત પોતાના દેશની ક્ષમતા અને નબળાઈઓથી વાકેફ હોવાથી ખપ પૂરતું બોલવાનું પસંદ કરે છે. રાષ્ટ્રવાદી સતત પોતાને અસુરક્ષિત અનુભવે છે અને તેનામાં આત્મસન્માનની ભાવના ઓછી હોય છે. જ્યારે દેશભક્ત અંદરખાને નિરાંત અનુભવે છે. દરેક રાષ્ટ્રવાદી ભવ્ય ભૂતકાળનાં ગીત ગાય છે-એ ભૂતકાળ જ્યારે તેનો દેશ સ્વર્ગ સમાન હતો. અમેરિકામાં ડોનાલ્ડ ટ્રમ્પ અને બ્રેક્ઝિટની તરફેણમાં મતદાન કરનાર બ્રિટનના રાષ્ટ્રવાદીઓ બન્નેને પોતાના દેશના ભૂતકાળ બદલ અભિમાન છે જેમાં તેમનો દેશ વિશ્વ પર વર્ચસ્વ ધરાવતો હતો. હિંદુ રાષ્ટ્રવાદીઓ પણ પૂર્ણ આર્ય ભૂતકાળના સપના સેવે છે અને પ્રાચીન ભારતની મહત્તા ફરી સ્થાપવા ઈતિહાસનું પુનરાવર્તન કરવા માગે છે. તેઓ મુસ્લિમ શાસકો પૂર્વેના ભારતને ફરી જોવા માગે છે. તેમના માટે ભારતનો ઈતિહાસ એટલે એવો યુગ જ્યારે હિંદુઓ દેશના મૂળ નિવાસીઓ હતા. તેઓ ભારતને હિંદુ રાષ્ટ્ર બનાવવા માગે છે. તમે ચોક્કસપણે ધાર્યું હશે કે હું દેશભક્ત છું. રાષ્ટ્રવાદી નથી. મને વાતને લઈને દુ:ખ છે કે બન્ને વચ્ચે કોઈ પ્રકારનો અર્થપૂર્ણ સંવાદ થતો નથી. કારણોસર આજે ઘણા લોકશાહી દેશોનું ધ્રુવીકરણ થઈ રહ્યું છે. હું મારા દેશની કુદરતી સંપત્તિ અને માનવસર્જિત સિદ્ધિઓ બદલ આનંદ અનુભવું છું. જ્યારે હું મારા દેશને ચાહુ છું ત્યારે હું અન્ય લોકોને કચડવાની વૃત્તિને ચાહતો નથી. મારું માનવું છે કે હું પ્રથમ એક માનવ છું અને પછી ભારતનો નાગરિક છું.

Monday, August 15, 2016

நீங்கள் தேசியவாதியா, தேசப்பற்றாளரா?

இன்று இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற தினம். இந்த நாளில் இந்தியன் என்று பெருமை கொள்வதன் அர்த்தத்தை ஆழமாக அலசிப் பார்ப்பது அவசியமாகிறது. கடந்த ஓராண்டு காலத்தில் தேசியவாதத்தின் எழுச்சியால் இந்தியா உட்பட உலகம் முழுவதும் பல்வேறு பிரச்சினைகள் பூதாகரமாக வெடித்தன. புதிதாய், புதிராய் பிறந்த தேசியவாதத்தால் ஏராளமான இழப்புகள் நேரிட்டன.

பொதுவாகவே நமது அன்றாட பேச்சு வழக்கில் தேசியவாதம், தேசப்பற்று ஆகிய இரண்டையும் குழப்பத்துடன் புரிந்தும் புரியாமல் பயன்படுத்தி வருகிறோம். இரண்டும் நேர் எதிரிகள் என்பது நமக்கு எளிதில் புரிவது இல்லை. இரண்டுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை இன்றைய இந்தியனுக்கு தெளிவுபடுத்துவது அவசியமாகிறது.

தேசப்பற்றாளர் தனது நாட்டை நேசிக்கிறார். மக்களின் வாழ்க்கை முறை, நாட்டின் சாதனைகள், வரலாற்றில் பெருமிதம் கொள்கிறார். அதேநேரம் அவர் தனது கருத்துகளை அடுத்தவர் மீது திணிக்க முற்படுவது இல்லை.

தேசப்பற்றாளரை போலவே தேசியவாதியும் தனது நாட்டை நேசிக்கிறார். ஆனால் அவரை அதிகார மமதையும் கர்வமும் ஆட்டிப் படைக்கிறது. தனது நாடு மற்ற நாடுகளைவிட மேலானது, பலம் வாய்ந்தது என்று தம்பட்டம் அடிக்கிறார். தனது கருத்துகளை அடுத்தவர் மீது திணிக்க முற்படுகிறார்.

இந்தியா 1947-ம் ஆண்டில் சுதந்திரம் அடைந்தது. அந்த காலகட்டத்தில் ஹிட்லர், ஸ்டாலின், மாவோ ஆகிய சர்வாதிகாரிகளின் தேசியவாத கொள்கைகள் உலகம் முழுவதும் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன. அதேநேரம் மகாத்மா காந்தி போன்ற அஹிம்சைவாதிகள் இந்தியாவில் உண்மையான தேசப்பற்றை விதைத்தனர். நாம் இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் என வாழக்கூடாது, இந்தியர் களாக வாழ வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுத்தனர்.

ஹிட்லர், ஸ்டாலின், மாவோ ஆகியோரின் தேசியவாதத்தால் ஜெர்மனி, ரஷ்யா, சீனாவில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்தியாவிலோ காந்தியின் தேசப்பற்று கொள்கையால் ஒரு லிட்டர் ரத்தம்கூட சிந்தாமல் நாம் சுதந்திரக் காற்றை சுவாசித்தோம்.

கடந்த ஓராண்டாகவே தேசியவாதத்தால் உலகம் மிகப் பெரிய இழப்புகளைச் சந்தித்து வருகிறது. பிரிட்டனில் தேசப்பற்று என்ற பெயரில் தேசியவாதிகள் நடத்திய பிரச்சாரத்தால் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் இருந்து அந்த நாடு வெளியேறி உள்ளது. அமெரிக்காவில் குடியரசு கட்சி அதிபர் வேட்பாளர் டொனால்டு ட்ரம்ப் தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் வெறுப்பை உமிழ்ந்து வருகிறார். அமெரிக்காவில் இருந்து வெளிநாட்டினரை, அகதிகளை அடித்து விரட்டுவேன் என்று மிரட்டுகிறார். சீனா உள்ளிட்ட நாடுகளில் இருந்து இறக்குமதியை நிறுத்துவேன், அமெரிக்கர்களின் வேலைவாய்ப்புகளை அந்நியர் தட்டிப் பறிப்பதை தடுப்பேன் என்று சபதம் செய்கிறார். பிரிட்டனின் தேசியவாதிகள், அமெரிக்காவின் டொனால்டு ட்ரம்ப் ஆகியோர் தங்கள் நாடுகளின் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்ட விரும்புகின்றனர்.

கடந்த பிப்ரவரியில் டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக மாணவர் சங்கத் தலைவர் கண்ணையா குமார் விவகாரத்தில் தேசியவாதமும் தேசப்பற்றும் இந்தியர்களைக் குழப்பத்தின் உச்சிக்கு கொண்டு சென்றன. தேசத் துரோகம் குறித்த விவாதங்கள் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தின. கண்ணையா குமார் தன்னை தேசப்பற்றாளர் என்று அறிவித்தார். ஆனால் தேசியவாதிகள் அவர் தேசத்துரோகி என்று முத்திரை குத்தினர்.

தேசப்பற்றாளர்களும் தேசியவாதிகளும் நமது நாடு வெற்றிப் பாதையில் பயணிக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றனர். தேசப்பற்றாளரை பொறுத்தவரை சிறுபான்மையினர் உட்பட அனைத்து சமூகத்தினரும் ஒருசேர முன்னேற வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். தேசியவாதிகளைப் பொறுத்தவரை சமூகநீதியில் அவர்களுக்கு அக்கறை இல்லை. நாட்டின் வலிமையை பறைசாற்ற வேண்டும் என்பதில் மட்டுமே அக்கறை காட்டுகின்றனர்.

ஒரு தேசியவாதி எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நாட்டை தூக்கிப் பிடிக்கிறார். தனது நாடு தவறே செய்யாது என்று வாதிடுகிறார். தேசப்பற்றாளரோ தனது நாட்டை நேசிக்கும் அதே நேரத்தில் அதன் நிறை, குறைகளையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். சமூகநீதி, சமஉரிமைக்கு பங்கம் ஏற்படும்போது மனம்திறந்து விமர்சனம் செய்கிறார். ஆனால் தேசியவாதியால் தனது நாடு குறித்து யாரும் விமர்சனம் செய்வதைக்கூட சகித்துக் கொள்ள முடியாது.

தேசியவாதம் மூலமே நாட்டை முன்னேற்றப் பாதையில் அழைத்துச் செல்ல முடியும் என்று பலரும் நினைக்கலாம். ஆனால் உலக வரலாற்றை திரும்பிப் பார்த்தால் தேசியவாதத்தால் ஏற்பட்ட அழிவுகளைக் கண்கூடாக பார்க்கலாம். 19-ம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் வியாபித்து பரவிய தேசியவாதத்தால்தான் ஆசியா, ஆப்பிரிக்க கண்டங்களின் நாடுகள் அடிமைப்படுத்தப்பட்டன. இந்தியா பிரிட்டனின் காலனி நாடாக மாறியது. 20-ம் நூற்றாண்டில் எழுந்த தேசியவாதத்தால் 2 உலகப் போர்கள் உலகையே தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டின.

தேசியவாதத்தின் மிக மோசமான உதாரணம் ஹிட்லர். 2-ம் உலகப் போருக்கு வித்திட்ட அவர், ஆரியர்களே உலகில் உயர்ந்த இனம் என்று வாதிட்டார். பல நாடுகளை ஆக்கிரமித்தார். 80 லட்சத் துக்கும் மேற்பட்ட யூதர்களைக் கொன்று குவித்தார்.

கடந்த ஆகஸ்ட் 3-ம் தேதி மாநிலங்களவையில் சரக்கு, சேவை வரி மசோதா (ஜிஎஸ்டி) நிறைவேறியது. அப்போது தேசப்பற்றாளர்களும் தேசியவாதிகளும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். இந்தியாவை வல்லரசாக, அசைக்க முடியாத சக்தியாக மாற்ற ஜிஎஸ்டி வழிவகுக்கும் என்று தேசியவாதிகள் ஆனந்த தாண்டவமாடினர். அதேநேரம் ஜி.எஸ்.டி. மசோதாவால் கடைக்கோடி ஏழைக்கும் பயன் கிடைக்கும் என்று தேசப்பற்றாளர்கள் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்தனர்.

பிரிட்டனின் தேசியவாதிகளும் அமெரிக்காவின் டொனால்டு ட்ரம்பும் தற்போது இனவாதத்தை முன்னிறுத்தி பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். தங்கள் நாடுகளின் கடந்த காலப் பெருமைகளைக் கதை, கதையாக பேசுகின்றனர். இதேபாணியில் இந்து தேசியவாதிகளும் கடந்த கால ஆரிய நாகரிகத்தின் பெருமைகளைப் பேசுகின்றனர். இந்தியா இந்துக்களின் பூர்விக பூமி என்று பிரகடனம் செய்கின்றனர். இந்தியாவை இந்து தேசமாக மாற்ற வேண்டும் என்று கோஷமிடுகின்றனர். அதன்மூலம் பூர்வகால உரிமைகளை மீட்டெடுக்க முடியும் என்று நம்புகின்றனர்.இப்போது நீங்கள் தெளிவாக புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள். நான் ஒரு தேசப்பற்றாளன், தேசியவாதி அல்ல என்பதை. ஒரு விஷயம் என்னை சோகத்தில் ஆழ்த்துகிறது. இந்தியாவில் தேசியவாதிகளும் தேசப்பற்றாளர்களும் இதுவரை அர்த்தமுள்ள விவாதங்களில் பங்கேற்றதே இல்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை எனது நாட்டின் இயற்கை அழகில் மூழ்கித் திளைக்கிறேன். இந்தியர்களின் எண்ணற்ற சாதனைகளை எண்ணி மகிழ்கிறேன். நாட்டின் வரலாற்றில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். எனது நாட்டை நேசிக்கிறேன். அந்த நேசத்தால் அடுத்தவர்களுக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்கிறேன். எனது அன்பும் நேசமும் எல்லைகளைத் தாண்டி பயணம் செய்கிறது. அதற்கு காரணம் முதலில் நான் மனிதன், அதன் பிறகுதான் இந்தியக் குடிமகன்.

Sunday, August 14, 2016

Independence Day quiz: Are you a patriot or a nationalist?

It was a rare afternoon in Delhi’s August. The rain had stopped and an occasional nimbus cloud punctuated the astonishingly blue sky. A quiet breeze sent me on a walk into Lodhi Gardens on the way to meet an old friend in Khan Market. Our conversation over chai was halting and uneasy and we kept returning to the ill-fated rise of nationalism in the world. We wished for a world with more patriots and less nationalists like Donald Trump. Both of us had grown up on this distinction, made by one of our school heroes, George Orwell. He wrote, “By ‘patriotism’ I mean devotion to a particular place and a particular way of life, which one believes to be the best in the world but has no wish to force on other people…Nationalism, on the other hand, is inseparable from the desire for power and prestige,” and (I might add) wishes to impose one’s ideas on others.

Tomorrow is the day of our independence, and a good time to reflect on Orwell’s words. The past year has challenged our old understanding of what it means to be Indian. I was born just before Independence when the air we breathed was the air of patriotism. India was born in the shadows of Hitler, Stalin, and Mao, and was created by saints (as Andre Malraux put it). Those saints taught us that our patriotism could only be Indian, not Hindu or Muslim — hence, Partition was such a tragedy. Compared to the nationalism of Hitler, Stalin and Mao, which brought killing and death, our patriots brought us freedom without shedding an ounce of blood.

Since Orwell’s time, we have tended to use both words, nationalism and patriotism, vaguely and interchangeably, and we forget that they reflect opposing ideas. Confusion between the two may have brought about the surprising exit of Britain from the European Union and has also marred America’s election campaign for the presidency. In India, a similar confusion resulted in Kanhaiya Kumar’s troubles in February at Jawaharlal Nehru University, followed by a muddled debate over sedition. Both patriots and nationalists wish for a successful India but the patriot wants all Indians to succeed, especially its minorities, while the nationalist is mainly concerned with the whole. A nationalist places his country over everything; a patriot is likely to choose justice over his country.

Indian patriots and nationalists were both happy a few weeks ago, on the historic Wednesday night of August 3 when the momentous goods and services tax passed in the Rajya Sabha. The nationalist was happy because it would make for a stronger, more prosperous, more powerful nation; the patriot was cheerful because it would also help the poorest Indian.

The nationalist tends to shout slogans to proclaim his country’s greatness; the patriot is quietly confident, aware of his nation’s strengths and weaknesses. In wanting to holler, the nationalist reflects insecurity, low self-esteem, even a feeling of inferiority; the patriot is comfortable in his skin. “Every nationalist is haunted by the belief that the past can be altered,” wrote Orwell. Donald Trump in America and the nationalists in Britain who voted to leave the European Union are both driven by the utopian vision of a pure past when they ruled the world and their countries were not beset with irritating immigrants. The Hindu nationalist also dreams of a pure Aryan past — he wants his history to prove the glory of ancient India and its later decline under Muslim rule; he seeks “a simple narrative of Hindus having been the original inhabitants of a land later known as British India and…the creation of a Hindu state is projected as a legitimate return to a rightful inheritance,” writes the historian, Romila Thapar, in a recent slim and elegant volume of essays, On Nationalism. Thus, nationalist history is driven by power and hatred for the Other.

You may have guessed — I am a patriot, not a nationalist. But I do feel sad that there is no meaningful dialogue between the two, and this is responsible for the terrible polarization in most democracies today. As for me, I cherish my country’s natural beauty, its man-made achievements, and its history. While I love my country, I don’t want that love to oppress others. I even wonder why my love has to stop at the border. In the end, I regard all wars as civil wars because we are first human beings and only second, citizens of nations.

Saturday, July 23, 2016

மனிதவள மேம்பாட்டு துறையில் இருந்து ஸ்மிருதி இரானியை நீக்கியது வரலாற்று நிகழ்வு?

‘பிளஸ் 2 பொதுத் தேர்வை மாணவர்கள் திருப்தியாக ஏன் எழுதவில்லை. விளக்கம் கொடுங்கள்’ என்று கேட்டு, 240 பள்ளி முதல்வர்களுக்கு கேந்திரிய வித்யாலயா சங்காத்தன் உத்தரவிட்டுள்ளது. நமது பள்ளிகளின் செயல்பாடுகள், மாணவர்களின் கற்றல் திறன் குறித்து பிரதமர் மோடி கவலை கொண்டுள்ளார். ஒருமுறை பேசும்போது, ‘‘மாணவர்கள் என்ன எதிர்பார்க் கிறார்களோ அதை வகுப்பறைகள் பிரதிபலிக்க வேண்டும். பெற்றோர்களும் தங்கள் குழந்தை களுக்கு எங்கு உதவி வேண்டும் என்பதை தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும்’’ என்று பேசினார்.

இந்த விஷயமே ஸ்மிருதி இரானியை மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் பதவியில் இருந்து நீக்கியதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். இது இந்திய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நிகழ்வாக இருக்கும்.

பள்ளி அளவில் கல்வியின் தரம் குறித்து இந்திய அரசியல்வாதிகள் அக்கறை செலுத்துவது வழக்கத்துக்கு மாறானது. கல்வி என்பது மாநில அரசு சம்பந்தப்பட்டது என்றாலும், செயல்பாடுகளின் அடிப்படையில் மத்திய அமைச்சரை மாற்றியது, பல மாநிலங்களில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் கல்வித் துறை அமைச்சகத்தை தட்டியெழுப்பி உள்ளது.

மிகப்பெரிய மாற்றம் என்பது ஸ்மிருதிக்குப் பதில் பிரகாஷ் ஜவடேகரை மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சராக நியமித்ததுதான். இந்தியாவை பொறுத்தவரை கல்வி அமைச்சகத்துக்கு திறமை யில்லாத அமைச்சர்கள் இருந்து வருவது துரதிருஷ்டவசமானது. அந்த வகையில் ஸ்மிருதியும் தவறான தேர்வுதான்.

தற்போது ஜவுளித் துறை அமைச்சராக ஸ்மிருதி நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். மற்றவர்கள் நினைப்பது போல் இந்த மாற்றம் ஸ்மிருதிக்கு பதவி இறக்கம் அல்ல. இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்பு களை அதிக எண்ணிக்கையில் உருவாக்க கூடிய மிகப்பெரிய வாய்ப்பு ஜவுளித் துறையில் உள்ளது. எனவே, புதிய கொள்கைகளை திறம்பட அமல்படுத்தினால், லட்சக்கணக்கான வேலைவாய்ப்புகளை ஸ்மிருதி யால் உருவாக்க முடியும். அதன்மூலம் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையில் இழந்த அல்லது அவர் செய்த தவறுகளில் இருந்து மீண்டு பெயர் எடுக்கலாம்.

மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை ஜூனியர் அமைச்சர் பதவியில் இருந்து ராம் சங்கர் கத்தாரியாவும் நீக்கப்பட்டுள்ளார். இதுவும் சரியான நடவடிக்கைததான். கல்வியை காவிமயமாக்கும் முனைப்புடன் அவர் செயல்பட்டார். அத்துடன் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளை அவ்வப்போது வெளியிட்டு வந்தார்.

அமைச்சரவை மாற்றத்தில் மிகப்பெரிய இழப்பு, ஜெயந்த் சின்காவை நிதியமைச்சகத்தில் இருந்து சிவில் விமானப் போக்குவரத்துத் துறைக்கு மாற்றியதுதான். முதலீட்டாளர்களிடம் நம்பிக் கையை ஏற்படுத்தினார். ரிசர்வ் வங்கியில் இருந்து ரகுராம் ராஜன் விலகியதன் மூலம், நம்பிக்கைக் குரிய 2 பேரை இப்போது இந்தியா இழந்துவிட்டது.

எனினும், அதிர்ஷ்டவசமாக உள்கட்டமைப்பு விஷயத்தில் செயல்திறன்மிக்க 3 பேரை மோடி வைத்திருக்கிறார். சாலை, நெடுஞ்சாலை, துறைமுகத் துறை அமைச்சர் நிதின் கட்கரி, நிலக்கரி, எரிசக்தி, சுரங்கத் துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் மற்றும் ரயில்வேயில் சுரேஷ் பிரபு ஆகிய 3 பேர் இருக்கின்றனர்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா தொலைக்காட்சியில் பேசும்போது, ‘‘சிறந்த ஆசிரியர்களுக்கும் சிறப்பில்லாத ஆசிரியர்களுக் கும் வேறுபாடு உள்ளது’’ என்றார். அமெரிக்காவில் மாணவர்கள் கற்றல் குறைபாட்டுடன் இருப்பதற்கு ஆசிரியர்கள்தான் காரணம் என்றார். அதுபோல் நாமும் சிறந்த ஆசிரியர்களை அங்கீகரிக்கவும், சிறப்பில்லாத ஆசிரியர்களை தண்டிக்கவும் வழிவகை காண வேண்டும்.

பள்ளிக் கல்வியில் உள்ள சிக்கல்களை பிரகாஷ் ஜவடேகர் கண்டறிந்துள்ளார். சர்வதேச மாணவர் மதிப்பீடு திட்டத்தின் கீழ் (பிஐஎஸ்ஏ) கடந்த 2011-ம் ஆண்டு வாசித்தல், அறிவியல் மற்றும் கணிதத்தில் நடத்தப்பட்ட தேர்வில் 74 பேரில் இந்திய குழந்தைகள் 73-வது இடத்தையே பிடித்துள்ளனர். இந்த அவல நிலையை கல்வி நிலையின் ஆண்டு அறிக்கை (ஏஎஸ்இஆர்) தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்தி வருகிறது.

ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களில் பாதிக்கும் குறைவானோர்தான் 2-ம் வகுப்பு புத்தகத்தில் இருந்து வாசிக்கும் திறனுடன் உள்ளனர் அல்லது சாதாரண சிறிய கணக்கை செய்கின்றனர் என்று அந்த அறிக்கை தெரிவித்துள்ளது. மேலும், இந்திய ஆசிரியர்களில் வெறும் 4 சதவீதம் பேர்தான் ஆசிரியர் தகுதி தேர்வில் (டெட்) வெற்றி பெற்றுள்ளனர் என்கிறது. உ.பி., பிஹார் போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள ஆசிரியர்களில் 4-ல் 3 பேரால் 5-ம் வகுப்பு சதவீதத்தை கணக்கிடக் கூட செய்ய முடிவதில்லை.

இந்நிலையில், ஆசிரியர் குடும்பத்தில் இருந்து வந்துள்ளார் ஜவடேகர். இந்திய பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை அரசு பள்ளிகளில் சேர்க்காமல் தனியார் பள்ளிகளில் ஏன் சேர்க்கின்றனர் என்பதை ஜவடேகர் நன்கு புரிந்து வைத்துள்ளார்.

பள்ளிகளில் இலவச கல்வி கிடைத்தும், தாங்கள் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்கும் பணத்தை தனியார் பள்ளிகளுக்கு பெற்றோர் வழங்கும் நிலை ஏன்? இதற்கு நேர்மையாக பதில் அளிக்க வேண்டு மானால், 4 அரசு பள்ளி ஆசிரியர்களில் ஒருவர் சட்டவிரோதமாக, பள்ளிக்கு வருவதில்லை. பள்ளிக்கு வரும் இருவரில் ஒருவர் பாடம் நடத்து வதில்லை. அரசு பள்ளிகளை கைவிடுவதற்கு நீங்கள் பெற்றோர்களை குறை சொல்ல முடியுமா? தனியார் பள்ளிகள் பெரும்பாலானவை சிறப்பானதாகவும் இல்லை. ஆனால், குறைந்தப்பட்சம் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள்.

கோடிக்கணக்கில் தொடக்கக் கல்விக்கு அரசு பணம் கொட்டப்படுகிறது. ஆனாலும் கல்வியின் தரம் உயரவில்லை. இது இந்தியாவில் உள்ள கல்வி அமைப்புகள் மீது கூறப்படும் மிகப்பெரிய குற்றச்சாட்டு. கல்வி அடிப்படை உரிமை சட்டத்தால் (ஆர்டிஇ) எந்த பலனும் ஏற்படவில்லை. அதற்கான காரணம் தெரிந்ததுதான். இந்தச் சட்டம் உள்ளீடுகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது. பலனை பார்ப்பதில்லை.

வகுப்பறை அளவு, கழிவறைகள், விளையாட்டு மைதானங்களின் அளவு போன்ற உள்கட்டமைப்பு விஷயங்கள் மட்டுமே கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. மாணவர்கள் என்ன கற்கின்றனர், கற்பித்தல் தரம் எப்படி இருக்கின்றது என்பதை பற்றி எல்லாம் அளவிட மாநிலங்களை இந்தச் சட்டம் அனுமதிப்பதில்லை.

கற்றல் தரத்தை நீங்கள் அளவிட முடியாத போது, ஆசிரியர்களை எப்படி பொறுப்பாளியாக்க முடியும்? உலகில் சிறந்த பள்ளிக் கல்வியை வழங்கும் நாடுகள் இதை உணர்ந்திருக்கின்றன. அதனால் ஆசிரியர்கள்தான் எல்லாமும் என்கின்றன. அதற்காக தேசிய அளவில் ஆசிரியர்களுக்கு மதிப்பீடுகளும் கடுமையான பயிற்சி திட்டங்களையும் செயல்படுத்துகின்றன.

‘சிறந்த ஆசிரியர்களாக இருப்பவர்கள் பிறவியிலேயே அப்படிப்பட்டவர்கள்’ என்று நம்புவதுதான் நமது தவறு. உண்மையில் போதிய பயிற்சியின் மூலம் யார் வேண்டுமானாலும் சிறந்த ஆசிரியர்களாக உருவாக முடியும். ஆனால், அந்த பயிற்சி தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும், கடுமையாக இருக்க வேண்டும், ஆசிரியர் பணி காலம் முழுவதும் இருக்க வேண்டும்.

ஸ்மிருதியிடம் காணப்பட்ட குறைபாடுகள் ஜவடேகரிடம் இல்லை. பிரதமர் அலுவலகம், நிதி ஆயோக், டிஎஸ்ஆர் சுப்பிரமணியம் குழுவுடன் இணைந்து செயல்படுகிறார். இவர்கள் எல்லாம் சிறந்த யோசனைகளை அளிப்பவர்கள். எனினும் வரும் 3 ஆண்டுகளுக்குள் ஜவடேகர் ஏதாவது சாதிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால், மாணவர்களின் கற்றல் திறனை அளவிட்டு, அதை மேம்படுத்தும் விஷயம் ஒன்றில் மட்டும் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும். அதைவிட ஜவடேகருக்கு மிக முக்கியமான இலக்காக எது இருக்க வேண்டும்? வரும் 2019-ம் ஆண்டுக்குள் 3-ம் வகுப்பிலேயே மாணவர்கள் நன்கு எழுதவும் படிக்கவும் கூடிய திறனுடன் இருக்கும் வகையில் மாற்றத்தை கொண்டு வரமுடியுமா?

இதைக் கேட்பதற்கு பகல் கனவாக தோன்றுகிறதா? அரசு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் ‘பிரதம்’ இந்த இலக்கை ஒரே ஆண்டில் ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை 2 மாநிலங்களில் செய்து காட்டி இருக்கிறது!